دلیل کاهش شادی‌ در حدود 50 سالگی - کلینیک روانشناسی آوان | مرکز مشاوره روانشناختی

دلیل کاهش شادی‌ در حدود 50 سالگی

فهرست مطالب

کلینیک روانشناسی و مشاوره آوان – میانسالی می‌تواند سنگین به نظر برسد، اما این شرایط فقط برای شما نیست. شاید صبح‌ها با احساس خستگی از خواب بیدار می‌شوید، شاید حس می‌کنید زندگی در مسیری تکراری گیر کرده یا شاید بی‌آنکه دلیل مشخصی داشته باشید، شادی‌هایی که روزی ساده به دست می‌آمدند حالا دور از دسترس به نظر می‌رسند. اگر چنین حسی دارید، بدانید که این تجربه یک نقص شخصی نیست. پژوهشگران سال هاست الگویی را در داده‌های میلیون‌ها نفر در کشورهای مختلف مشاهده کرده‌اند و حالا می‌دانیم که این افت، دلایل مشخصی دارد.

دلیل کاهش شادی‌ در حدود 50 سالگی

منحنی U شکل شادی

یکی از جالب‌ترین یافته‌های علوم اجتماعی در دهه‌های اخیر، یافته‌ای است که اقتصاددانان و روانشناسان آن را «منحنی U شکل شادی» می‌نامند. اگر رضایت از زندگی را در طول عمر ترسیم کنید، معمولاً در جوانی بالاست، در میانه‌ی دهه‌ی چهل و اوایل دهه‌ی پنجاه به پایین‌ترین نقطه می‌رسد و سپس دوباره بالا می‌رود. اقتصاددان مشهور، دیوید بلانچفلاور (David Blanchflower) در مطالعات گسترده‌ای روی داده‌های بیش از صد کشور نشان داد که این الگو تقریباً جهانی است و حتی در بسیاری از موارد پس از کنترل عواملی مثل درآمد، وضعیت تأهل و شغل نیز پابرجا می‌ماند. نکته‌ی قابل‌ توجه این است که شواهدی از الگوی مشابه در میمون‌های انسان‌ نما نیز گزارش شده است، که نشان می‌دهد بخشی از ماجرا ممکن است ریشه‌ی زیستی داشته باشد و فقط به فشارهای مدرن ربط نداشته باشد.

البته باید دقت کرد که پژوهشگران در مورد قدرت و شکل دقیق این منحنی اتفاق‌ نظر کامل ندارند. برخی مطالعات اخیر نشان داده‌اند که در بعضی جوامع یا دوره‌ها، این الگو ضعیف‌تر است یا شکل متفاوتی دارد. با این حال، تصویر کلی در بسیاری از داده‌ها یکسان است، به این معنی که میانسالی اغلب دوره‌ای از پایین‌ترین رضایت است، نه مرحله‌ای که باید از آن ترسید. (پیشنهاد می‌شود مطلب 5 کلید برای رسیدن به شادی پایدار را مطالعه کنید.)

چرا شادی در این سن کم می‌شود؟

  1. فشار همزمان مسئولیت‌ها: در حوالی پنجاه سالگی، بسیاری از ما در «ساندویچ نسل‌ها» قرار می‌گیریم (مفهوم نسل ساندویچ به افراد جوانی مربوط می شود که والدین آن ها حدودا 65 سال یا بیشتر دارند و کودکان آن ها نیز زیر 18 سال هستند و در سن حساسی برای رشد می باشند). از یک طرف فرزندانی داریم که هنوز به ما وابسته‌اند، چه برای هزینه‌ی تحصیل و چه برای حمایت عاطفی و از طرف دیگر والدینی که پیر می‌شوند و مراقبت می‌خواهند. در همین حال، شغل ما در اوج مسئولیت است و انتظارات از ما بالاتر از همیشه می‌باشد. این همزمانی، فضای کمی برای نفس کشیدن باقی می‌گذارد. وقتی تقریباً تمام ساعات روز صرف رفع نیاز دیگران می‌شود، نیازهای خودمان به آخر صف می‌رود.
  2. شکاف میان انتظارات و واقعیت: در جوانی رؤیاها و برنامه‌های بزرگی می‌چینیم. در میانسالی، برای اولین بار به‌ طور جدی به حساب‌ و کتاب می‌نشینیم که چه چیزهایی به دست آمد و چه چیزهایی نه. اگر فاصله‌ی میان تصویری که از آینده داشتیم و آنچه اکنون داریم زیاد باشد، احساس نارضایتی طبیعی است. روانشناسان به این پدیده «شکاف انتظار» می‌گویند. جالب اینکه این شکاف معمولاً نه به خاطر شکست‌های واقعی، بلکه به خاطر مقایسه با نسخه‌ای خیالی از زندگی ایجاد می‌شود.
  3. تغییرات بدن و ذهن: بدن در این سن شروع به ارسال پیام‌هایی می‌کند که نمی‌توان نادیده‌ گرفت. انرژی کمتر می‌شود، خواب سبک‌تر و دردهای کوچکی ظاهر می‌شوند که قبلاً وجود نداشتند. در زنان، تغییرات هورمونی دوران یائسگی می‌تواند بر خلق‌وخو، خواب و اضطراب اثر بگذارد. در مردان نیز تغییرات هورمونی و فشارها اجتماعی ممکن است احساس فرسودگی را تشدید کند. این تغییرات واقعی‌اند و ارزش دارد که با پزشک در میان گذاشته شوند، نه اینکه صرفاً «تحمل» شوند.
  4. مرور و بازنگری هویت: میانسالی معمولاً زمان پرسیدن سؤال‌های بزرگ است. آیا مسیری که انتخاب کردم درست بود؟ آیا هنوز همان آدمی هستم که می‌خواستم باشم؟ آگاهی از محدود بودن زمان که در جوانی تقریباً وجود ندارد، حالا پررنگ می‌شود. این بازنگری می‌تواند دردناک باشد، اما ریشه‌ی بسیاری از تغییرات مثبت بعدی هم همین‌جاست.
  5. کم‌ رنگ شدن پیوندهای اجتماعی: زندگی پرمشغله، دوستی‌ها را بی‌سروصدا فرسوده می‌کند. دوستان قدیمی به شهرهای دیگر می‌روند، وقت برای دیدارهای بی‌هدف کم می‌شود و بیشتر ارتباطات به کار و خانواده محدود می‌گردد. اما پژوهش‌های طولانی‌مدت، از جمله مطالعه‌ی معروف دانشگاه هاروارد درباره‌ی رشد بزرگسالان که بیش از هشتاد سال ادامه داشته، یک نتیجه را بارها تکرار کرده‌اند: کیفیت روابط نزدیک، قوی‌ترین پیش‌ بینی‌ کننده‌ی سلامت و شادی در سال‌های بعدی زندگی است. (پیشنهاد می‌شود مطلب چگونه اشتیاق زندگی را تغییر می‌دهد؟ را مطالعه کنید.)

این وضعیت دائمی نیست

مهم‌ترین بخش این داستان، شاخه‌ی دوم حرف U است. داده‌ها نشان می‌دهند که پس از عبور از نقطه‌ی پایین، رضایت از زندگی در بسیاری از افراد دوباره بالا می‌رود و در دهه‌ی شصت و هفتاد گاهی حتی از دوران جوانی هم فراتر می‌رود. چرا؟

پژوهش‌های لورا کارستنسن (Laura L. Carstensen) روانشناس دانشگاه استنفورد، نشان می‌دهد که با افزایش سن، دیدگاه ما نسبت به زمان تغییر می‌کند. وقتی احساس می‌کنیم زمان محدودتر است، اولویت‌هایمان تغییر می‌کند. بجای دنبال‌کردن موفقیت‌های دور، به لحظه‌ی حال، روابط معنادار و به مواردی که واقعاً مهم‌اند توجه می‌کنیم. این پدیده «اثر مثبت‌ گرایی» نام دارد؛ افراد مسن‌تر کمتر درگیر نگرانی‌های بی‌اهمیت می‌شوند، بهتر با احساسات منفی کنار می‌آیند و از لذت‌های ساده بیشتر لذت می‌برند.

چه کاری می‌توان کرد؟

دانستن اینکه این دوره طبیعی و موقتی است، خودش آرامش‌ بخش است، اما می‌توان کارهایی هم کرد تا عبور از آن آسان‌تر شود:

  1. از خودتان مراقبت کنید، بدون احساس گناه: خواب کافی، ورزش یا تحرک منظم و تغذیه‌ی مناسب پایه‌های خلق‌وخوی خوب‌اند. حتی پیاده‌ روی روزانه می‌تواند اثر قابل‌ توجهی داشته باشد.
  2. روابط را عمداً زنده کنید: با دوست قدیمی تماس بگیرید، دیدارهای منظم برنامه‌ ریزی کنید و بجای انتظار برای فرصت مناسب، آن را بسازید.
  3. انتظارات را بازنگری کنید: از خودتان بپرسید که این انتظارات را من انتخاب کرده‌ام یا از دیگران گرفته‌ام؟ گاهی رها کردن یک انتظار قدیمی، وزن بزرگی را از دوش برمی‌دارد.
  4. به دنبال معنا باشید: کارهایی که حس تأثیرگذاری یا ارتباط با چیزی بزرگ‌تر از خودتان را می‌دهند، مثل کمک به دیگران، آموزش دادن، هنر یا یادگیری مهارتی تازه، می‌توانند خلأ ناشی از بازنگری هویت را پر کنند.
  5. کمک بگیرید: اگر غمگینی یا بی‌حوصلگی طولانی شده، خواب و اشتهایتان به‌هم ریخته یا احساس ناامیدی دارید، این فقط «بحران میانسالی» نیست. صحبت با پزشک یا روانشناس نشانه‌ی قدرت است، نه ضعف. افسردگی در هر سنی قابل درمان است. (پیشنهاد می‌شود مطلب حضور در جمع چگونه باعث نشاط ما می‌شود؟ را مطالعه کنید.)

سخن آخر

افت شادی در حوالی پنجاه سالگی نه نشانه‌ی شکست شماست و نه حکمی برای باقی عمر. این دوره، ترکیبی از فشار مسئولیت‌ها، تغییرات بدن، بازنگری هویت و فرسایش روابط است و همه‌ی این‌ها قابل شناخت و قابل مدیریت‌اند. مهم‌تر از همه، شواهد نشان می‌دهند که این پایین‌ترین نقطه‌ی منحنی است نه نقطه‌ی پایان آن. اگر امروز احساس سنگینی می‌کنید، به خودتان یادآوری کنید که بسیاری از آدم‌ها از همین نقطه عبور کرده‌اند و در طرف دیگر، آرامش و رضایتی یافته‌اند که در جوانی تصورش را هم نمی‌کردند.

«پیشنهاد می‌شود از تست های شخصیت کلینیک روانشناسی آوان که به صورت رایگان در اختیار شما قرار داده شده است، برای شناخت و آگاهی بیشتر از خودتان استفاده کنید.»

مطالب پیشنهادی:

به این محتوا امتیاز دهید

رزرو وقت مشاوره

تلفنی | آنلاین
اشتراک در
اطلاع از
0 دیدگاه ها
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها